Feit is dat de democratie al jaren niet fatsoenlijk functioneert op ons eiland. Zal ook voorlopig niet veranderen zolang de politiek bedreven wordt volgens het polarisatiemodel. De PAR is verontwaardigd en heeft het nu over dictatuur. De PAR is echter zelf de aanleiding hiervan door politiek in een openbare vergadering te bedrijven volgens het polarisatiemodel en de reactie van de coalitie is dus uiteraard weer daar tegen in te gaan.
Deze uitkomst had je van tevoren kunnen voorspellen. PAR probeert de coalitie uit te dagen en de coalitie zoekt een politieke uitweg. De Statenvoorzitter zou misschien in zijn functie iets kunnen veranderen aan deze ondemocratische politiek maar de figuur Asjes is daar zeker niet toe in staat. Ga ook niet in dit geval een beroep doen op de waarborgfunctie, helpt allemaal niets. De politiek zal dit probleem toch zelf moeten oplossen. Allemaal willen we autonoom land zijn in ons doen en laten, wel of niet binnen het koninkrijk is niet van belang, of we wel of niet hieruit willen stappen in de toekomst is ook niet van belang. Dit land heeft krachtige leiders nodig die samen willen werken aan de toekomst van dit autonome land.
Pak bijvoorbeeld volksgezondheid eens aan als gezamenlijk onderwerp en los dit op. Ongehoord dat Nederland vanuit Bonaire tot de conclusie moet komen dat de kwaliteit van ons hospitaal zodanig achteruit is gegaan dat men moet uitwijken naar andere landen in de omgeving. Leven we daarom in het Koninkrijk der Nederlanden? Kunnen we over dit onderwerp niet eens de schouders er samen onder te zetten? Heeft ook niets te maken met een fysiek nieuw gebouw. Jaren een neurologenprobleem en van de ene op de andere dag is dit ineens opgelost. Vraag hierover een openbare Statenvergadering aan en laat ons burgers horen via de microfoon en de luidspreker en televisie thuis dat 21 Statenleden dit probleem willen aanpakken.
Wij burgers schieten niets op met gefrustreerde politici. Coalitie en oppositie Statenleden in twee gebouwen neerzetten is ook al een teken aan de wand en laat precies zien dat we gewoon fundamenteel niet met elkaar willen samenwerken. Als ik Statenvoorzitter zou zijn had ik dat binnen een week opgelost.
Henk Pasman, Curaçao

Ik ben een 82-jarige vrouw uit Nederland die, samen met mijn drie andere kinderen, bij mijn dochter en haar gezin op bezoek kwam. De vlucht en alles waren heel goed gegaan.
Deze vakantie verliep anders dan gedacht. De tweede dag dat ik op Curaçao was, werd ik ziek. Het werd steeds erger, ik voelde me echt niet goed. Slap in de benen, erg moe en wilde steeds gaan slapen. Daarop hebben mijn kinderen een huisarts gebeld, die ook is gekomen naar aanleiding van de klachten die ik inmiddels had. Zelf wist ik niet dat ik zo ziek was. Op een zeer kundige en daadkrachtige manier heeft zij mij onderzocht en de ambulance gebeld om toch naar het ziekenhuis te gaan. Inmiddels was het tegen 20.00 uur. Op de EHBO aangekomen werd er meteen gehandeld.
Na uren van onderzoek en wachten op uitslagen werd de voorlopige diagnose gesteld en werd ik opgenomen op afdeling Algemene Vrouwen van het Sehos. Ik heb een week daar gelegen en ben vol lof over de manier waarop men, op Curaçao, werkt in de zorg. Van het begin met de huisarts tot na ontslag uit het ziekenhuis. Ambulancepersoneel dat me geruststelde en kundig handelde, op de EHBO werkte men rustig door en daarna op de afdeling zelf.
Met respect voor een ieder heb ik dit alles mogen meemaken, een ervaring rijker. Mooi hoe men hier samenwerkt met de weinige middelen die er soms zijn en onder de omstandigheden die veel minder luxe zijn dan in Nederland. Ik heb me dan ook, ondanks de eerste schrik, op mijn gemak gevoeld in een omgeving die ik niet kende, met mensen die ook een andere taal spreken. Iedereen deed zijn best om ook mij te begrijpen en Nederlands te spreken. En hadden we een goed contact en deed eenieder, van de zusters tot de artsen tot de dames van de maaltijden tot medepatiënten zijn best om elkaar te kunnen begrijpen.
Met dank aan de zorg op Curaçao ben ik weer een levenservaring rijker.
Jet Thoonen, Nederland

Ik krijg altijd de raarste dingen in mijn brievenbus. Deze keer was dat een flyer van Amigu di Tera die om donaties vroeg omdat zij een rechtszaak tegen het gouvernement heeft gewonnen en de advocaat de rekening heeft ingediend, wat erop neer komt dat ze 25.000 gulden nodig hebben.
Ik vond het al raar dat Amigu di Tera niks van zich heeft laten horen in de strijd van Smoc tegen de Isla. Bij navraag bij Smoc kreeg ik te horen dat Amigu di Tera vindt dat Smoc teveel met alleen de Isla bezig is en vindt dat het probleem Isla een Shell-verantwoordelijkheid is en dat er totaal geen samenwerking is met Amigu di Tera.
Achttien doden per jaar, duizenden zieke kinderen die minimaal een keer per maand naar huis gestuurd worden vanwege de stank, onze hele zuidkust onder de olie die uit de haven komt, tonnen gif die op Malpais begraven worden en ons grondwater vergiftigen, duizenden liters gif die dagelijks bij Shut en Playa Kanoa door grote trucks in zee worden gedumpt, hotels die kunstmatige stranden aanleggen en hele koraalriffen stikken. De plannen om casino’s op Klein Curaçao te bouwen, een van de weinige eco-paradijsjes voor duikers die we nog hebben, daarover hoor je Amigu di Tera niet klagen.
Je hoort niemand klagen, de hele ‘comedy club’ van onze ‘brother’ Schotte niet. Wel hoor je ze als Willy Maal een groot 600-kamer hotel daar neer wil zetten; iets dat niet mocht omdat de bolcactussen daar niet gestoord mochten worden.
Dat project is naar de Bahama’s gegaan en is daar een van ’s werelds grootste all inclusive hotels geworden waarin zelfs een James Bond-film is opgenomen.
Wel hoorde je ze bij het project op Klein St. Michiel, waar de heer Raspoort een 600 vakantiebungalows wilde neerzetten. Dat ging niet door omdat dan tien geiten die daar rondlopen moesten verhuizen, terwijl de man een nursery had met 6.000 bomen die hij voor zijn beplanting aldaar zou gaan gebruiken.
Maar je hoort ze niet als een heel dorp op Banda’bou wordt neergezet, waar zelfs de leguanen de zee induiken omdat ze anders door een bulldozer overreden worden.
Ik heb ze nog niet gehoord over het mega homohotel wat ze op Sint Joris neer willen zetten. Misschien lopen daar ook twee wilde ezels rond, dus wie weet gaat dat ook niet door.
Ik heb me een keer door een grote projectontwikkelaar laten vertellen dat je, voordat je met een project gaat beginnen, een grote, chique cocktailparty geeft en vette cheques uitdeelt aan eco-organisaties zodat zij niet kunnen klagen als je gaat bouwen.
Deze man heeft een heel dorp midden in het Midden-Oosten neergezet en was zelfs lid van Greenpeace, zodat zelfs die organisatie niets kon zeggen. Zelfs een hond bijt niet de hand die hem te eten geeft.
Dat gevoel krijg ik bij deze club want volgens mij is deze niet bepaald onpartijdig bezig. Ik denk eerder dat ze dat geld nodig hebben om naar een of andere conferentie te gaan, het liefst ergens heel ver weg - zoals Thailand of Vietnam of Australië - om te leren hoe we het leven van de vuurvlieg kunnen verlengen in plaats van dat geld te gebruiken om eerst ons eigen huis schoon te maken.
Ik blijf lachen op deze klip want met zulke ‘amigus’ heb ik geen vijanden nodig!
Arthur Donker, Curaçao