In 1994 heeft Boelie van Leeuwen zich als volgt over zijn land en volk uitgelaten:
‘Niemand begrijpt hoe die rotzooi bij ons in elkaar zit. Niemand kan verklaren hoe wij een dergelijke incompetentie en slabakkerij overleven. Het geheim van Curaçao is ondoorgrondelijk…[…] Curaçao zal, tot in alle eeuwigheid, een groot mysterie blijven’ (Geniale anarchie, 1994, blz. 46).
Gelijk had ie. Maar zijn woorden golden niet alleen voor Curaçao. Wie de laatste tijd een beetje het nieuws heeft gevolgd heeft kunnen constateren dat Bonaire er ook wat van kan. Ook in dit geval is er o.a. sprake van het Calimero effect: ‘Ik ben klein (Bonaire) en jij bent groot (Nederland) en dat is niet eerlijk’.
Wat ook niet eerlijk is zijn de informele machtsmiddelen waarvan de Antilliaanse eilanden zich graag bedienen om een ‘groot’ land tot radeloosheid te brengen. Zo werd de afgelopen maanden op Bonaire door sommige ‘politici’ zoveel zand in de onderhandelingsmachine gestrooid dat alle besluitvormingsprocessen tot stilstand kwamen. Er werd geen middel geschuwd om de zaak te traineren en het water waarin werd gevist werd hoe langer hoe troebeler. Ja, de onkreukbare Nederlandse Raad van State werd zelfs onlangs beschuldigd van vooringenomenheid met betrekking tot het behandelen van een eventueel beroep tegen het besluit van de Gouverneur van de Antillen om een Bonaireaans referendum te verbieden.
Hoewel vijf jaar geleden op Bonaire met een handtekening werd ingestemd met de geleidelijke invoering van de abortus-, euthanasie- en homowetgeving, leek het plotseling of ‘men’ er niet bij was geweest, met als gevolg dat ‘men’ dus het volste recht had om ter zijner tijd op afspraken terug te komen.
Deze tactiek is typisch Antilliaans: ‘Ja’ zeggen maar ‘nee’ doen. En die domme Nederlanders maar denken dat ‘ja’ ‘ja’ is en ‘nee’ ‘nee’. Hoe komen ze erbij. Ze hebben niet eens door dat we meesters zijn in het gecompliceerd maken van zaken die helemaal niet gecompliceerd zijn en dat we dol zijn op het zo vaag mogelijk houden van afspraken. Dan kan je er toch op terugkomen? En onze vriendelijkheid is een effectief wapen om die serieuze Nederlanders op gepaste afstand te houden.
Deze tactieken worden met zoveel succes toegepast dat zelfs de Nederlandse meesteronderhandelaar Ruud Lubbers tijdens een berucht geworden Ronde Tafel Conferentie op Curaçao na drie dagen helemaal kapot was en ontdaan en zonder resultaat naar Nederland moest terugkeren.
Ook heden ten dage gaan die tactieken gewoon door. Dacht u dat geplande vergaderingen op Bonaire doorgingen? Mis. Een geplande vergadering wordt op Bonaire beschouwd als niet gepland zijnde. Zo ging er een door de UPB aangevraagde vergadering van 17 maart niet door omdat N. en A. afwezig waren. Een geplande vergadering met mevrouw Bijleveld bleek niet gepland te zijn, te oordelen naar de afwezigheid van sommige Bonaireaanse bestuurders.
Een andere vergadering over volksgezondheid en financiën zou al plaats hebben moeten vinden maar moest helaas worden verplaatst naar 25 maart. Nou, die vergadering gaat vast ook niet door.
Dit soort strategieën zijn niet alleen een wanhoop voor Nederlandse onderhandelaars, maar werken ook ontwrichtend voor de Antilliaanse c.q. Bonaireaanse samenleving.
Ik wens mevrouw Bijleveld en de heer Kamp in april veel vergaderplezier met hun toekomstige Nederlandse gemeente.
Fred de Haas,
Nederland
