Antilliaans Dagblad

Reactie op artikel van George Lichtveld, Antilliaans Dagblad van 25 februari.
‘Funchi revolutie’, slaat als een tang op een varken. Misschien had de auteur wel de bedoeling dat gedeelte van de bevolking dat funchi nuttigt, te willen treffen. Meer toepasselijk zou zijn geweest, ‘Kouseband-Revolutie’, omdat juist dat gedeelte van de bevolking, radeloos en ontevreden op het eiland rondloopt bij het gemis van de traditionele overheersing, waar zij al jaren aan gewend zijn.
De averij, die het kabinet Schotte veroorzaakte is ‘per-total’. Men is diep teleurgesteld, men is verbitterd en men slaat in het wilde weg, zonder toe te zien waar de klappen terechtkomen. Of zij het wil of niet, Omayra Leeflang getuigt van de weg van roekeloosheid, die de onthutste mensen van PAR zijn ingeslagen.
Niet alleen het kabinet, maar Schotte zelf, blijft verstandig buiten schot en gaat heel rustig ongestoord en vakkundig zijn gangetje, om katten en honden te doen mauwen en janken. Hij is rationeel, schrander ongrijpbaar en daarom moeten nu mensen als Helmin Wiels in het tweede gelid, het front vormen en hij wordt niet gespaard door de ronddolende Gele Ridders. Geen regeerprogramma noch begroting, die men als een touwladder zal kunnen gebruiken om uit het riool te kunnen kruipen: dus Wiels dan maar.
Gretig en allemaal tegelijk, een duidelijk teken dat PAR niet alleen verjaagd werd, maar tevens diep in het zand bijt. Men is stuurloos en dobbert rond net als bij het vergaan van de Titanic. De ex-premier wenst ook niet achter te blijven en schrijft zijne excellentie de gouverneur aan, dat haar inlichtingendienst onheus behandeld wordt. Zij regeert nog steeds en maakt brokken door anderen tot onbetrouwbaarheden te dwingen, die dan ook verjaagd worden als onbetrouwbaar. Zielig is het zeker, omdat niets meer zal kunnen helpen, dan behalve het pensioen en vervolgens ravotten met kleinkinderen.
Wat Helmin Wiels doet, is niets anders, dan ‘lik op stuk’ geven, wat men ongewoon beschouwt, en daarom onbeschoft vindt. Maar het is een normaal fenomeen, zeker in Nederland en overal in Europa. Op Curaçao onaanvaardbaar, omdat men uitgaat van een dominant elitair privilege, wat Nederland in mindere mate kent. Iemand, die steelt of graait, wordt in Nederland niet direct ‘dief’ genoemd, maar wel, dat hij de zaak lichter heeft gemaakt, wat op hetzelfde neerkomt. Mensen als George Lichtveld en vele anderen lijden aan een communicatiestoornis, weten niet beter en beschouwen ‘lik op stuk’ als ‘ongelikte beer’.
Nederlanders gaan allemaal naar de hemel, omdat hier op aarde zij geen schijn van kans hebben om te kunnen zondigen, zonder gepakt te worden. Er lopen meer gestapo’s rond, die alles tot en met in de gaten houden, dan dat er sprake is van vrij verkeer. Dit soort suggestieve communicatie behoren mensen zoals Lichtveld zich snel eigen te maken, om te kunnen overleven. Wiels is mans genoeg om voor zichzelf op te komen. Echter wat is er verkeerd aan, om Emsley Tromp voor te houden, dat hij Aruba, door zijn mond voorbij te praten, geïrriteerd heeft en in het harnas heeft gejaagd over de dollarisatie. Wat heeft de vakkundigheid, het professionalisme en de materiedeskundigheid van de heer Tromp hiermee te maken?
Lichtveld zoekt te pas en onpas naar een stok om te kunnen slaan. Hij zoekt naar een zweep om Wiels te kunnen geselen, voor hem is dat democratie: anderen uitsluiten en de mond snoeren. Wanneer hij Wiels beschouwt als een ‘ongelikte beer’ omdat hij niet op zijn mondje gevallen is, dan is hij niet zoveel beter als Wiels. Wie zich beledigt voelt door het lik-op-stuk van Wiels, omdat hijzelf vies is van eigen foutieve handelingen en het houden voor een spiegel niet duldt.
In plaats van dat kan Lichtveld liever zwijgen en zijn eigen gal inslikken en zich verder aanpassen aan de nieuwe situatie in een Curaçao van gelijkheid en niet meer van elitair privilege en onderdanige eilanders. Lichtveld is niet meer dan een gewone burger en het is zeer onwijs de pretentie aan te meten méér te zijn dan een ander om hem dan de levieten te kunnen lezen. Hij behoort naar zichzelf te kijken, dan zal hij wel de handen vol hebben. 
Zoals Emsley Tromp als een waakhond fungeert over de Curaçaose financiën, zo ook Wiels als parlementariër. Overigens wat bezielt Tromp met betrekking tot de dollarisatie? Alsof de gulden minder zou zijn, het is gewoon angstwekkend. Kan de heer Tromp met voldoende zekerheid zeggen, dat in de nadere toekomst, de dollar het veel beter zal gaan doen dan de gulden? Zo ja, dan is het niets meer dan een povere speculatie, eigenzinnig natte vinger werk.
Het is bekend dat Amerika, met een zeer hoge staatsschuld, zijn eigen munt sporadisch ondersteunt en liever een terugloop in waarde ziet, om de export ten opzichte van de euro en andere munten te doen stijgen om zijn sky-high staatsschuld te kunnen terugdringen. De gulden is stabiel en goed voor de plaatselijke economie, laat Tromp beweren dat het niet waar is.
Wanneer Lichtveld zich smalend over het hit-team Amparo uitlaat, zou men haast daaruit kunnen afleiden, dat hij het graaien bij de overheidsbedrijven en het zich onrechtmatig verrijken met gemeenschapsgeld een goede zaak vindt. Hij laat zich kennen tot welke orde hij behoort: Graaien moét. Graaien is rechtvaardig, omdat, doet hij het niet, dan zal een ander het wel doen.
Het is verloren tijd om verder in te gaan op alle subjectieve opmerkingen van Lichtveld. Dat hij het noodzakelijk achtte om Emsley Tromp hemelhoog te verheffen en naar de mond praat en datgene zegt wat aangenaam en tot lof strekt, is omdat hij als routineuze fleemkous verwachtingen koestert van Tromp; opportunistische voordelen. Echter, zoals hij zelf overtuigd van is, dat de heer Tromp een zeer wijze man is, en hij zal dan ook heel vlug ondervinden dat té vleiende woorden, voeden is met een lege lepel. Lichtveld dient daarom te beseffen dat bescheidenheid siert en strekt tot eer en dat overmatige gevlei tot spotternij leidt.
Het is haast tegensprekelijk dat Lichtveld opmerkt dat aan premier Schotte allerlei PR-talenten worden toegedicht en tegelijker tijd dezelfde premier afkraakt, dat hij zijn mensen niet in de hand heeft. Lichtveld bewondert wat hij geenszins begrijpt en is kennelijk het noorden goed kwijt. Net als Leeflang, ex-premier en Dennis Jackson met zijn uitspraak ‘kompinchi’ in verband met benoemingen van hogere ambtenaren. Een ondoordachte domme en naïeve uitspraak, indien hij beseft dat hijzelf niet alleen een volbloed ‘kompinchi’-product is, doch dat hij bovendien nu van het huidig kabinet verwacht, gewillig ‘het paard van Troje’ binnen te halen. Dit is niet meer dom, maar wezenloos stupide te noemen en te geducht murw, om politiek fit te zijn. Als een sociale predikant, zou Dennis Jackson betere diensten kunnen bewijzen als wegwijzer: de weg wijzen, maar niet zelf meegaan.
R.L. Willems, Curaçao