Antilliaans Dagblad

Heel, heel lang geleden heb ik in Nederland nog meegemaakt dat stemmen een burgerplicht was, waaraan de stemgerechtigde zich niet zonder boete kon onttrekken. Die plicht is er niet meer en zo lang ik op de Nederlandse Antillen woon, is stemmen nimmer een verplichting geweest maar wel een gunst. Een referendum is per definitie al helemaal geen verplichting. Nu wil de hooggeleerde gezaghebber Glenn Thodé een dialoog aangaan en met name met de groep die afgelopen vrijdag niet gestemd heeft. Thodé wil nu uitgezocht hebben, waarom zij geen mening hadden en wat de reden daarvan was.
Natuurlijk kent de heer Thodé de reden net zo goed als ik en alle andere mensen met een normaal verstand. Zij weten namelijk dat er in 2004 een officieel referendum onder toezicht van de VN heeft plaatsgevonden. Dat referendum en de vraagstelling was in overleg met de Verenigde Naties goed georganiseerd door Arthur Sealy, Dolfi Davelaar en Marianne Maldonado en de vraagstelling was niet alleen kristalhelder, maar met dit referendum werd ook het zelfbeschikkingsrecht niet in de waagschaal gesteld. Na vijf jaar ervaring en experimenteren, mocht de burger dan opnieuw zijn mening geven in een tweede referendum.
Een logische zaak, want het is natuurlijk belachelijk dat Bonaire referenda heeft ten behoeve van elke politieke partij. Het is niet meer en niet minder verworden dan een politiek spellertje. Terugkomend op de verklaring van de heer Thodé, vraag ik mij af waarom hij vindt dat met de groep die zich van stemming heeft onthouden, een dialoog moet plaatsvinden. Stemgerechtigden stemmen of zij stemmen niet. Dat is hun zaak. Zij kunnen opzettelijk de stem ongeldig maken of zelfs blanco stemmen. Er is geen enkele reden om van deze niet stemmende groep te willen horen wat hun motief was. Maar feitelijk kennen we dit motief natuurlijk. Het zijn gewoon de stemmers in 2004 voor aansluiting bij Nederland stemden en die zich niet meer laten belazeren door groene, rode, blanke, gele en bruine politici.
Thodé wil nu een dialoog hebben met de bevolking, onderverdeeld in groeperingen. Wel wat laat, we zagen dit resultaat toch al mijlenver aankomen? Het zijn de politieke partijen die eens moeten leren om hun verantwoordelijkheid te dragen. Als gezaghebber Thodé een dialoog wil hebben, dan moet hij de politieke leiders maar eens bij elkaar roepen en ze lik op stuk geven over de idioterie die zijn nu tentoonspreiden. En als hij denkt dat niet te kunnen, wil ik hem met alle liefde steunen en ze stuk voor stuk op hun eigen woorden en daden van nu en uit het verleden onderuit halen.
Tenslotte wil ik gezaghebber Thodé een geheim verklappen: de mensen die niet zijn wezen stemmen, hebben veel beter dan de stemmers duidelijk gemaakt wat zij willen: Namelijk geen politieke charlatans, maar mensen die hun eigen persoonlijke belangen op de tweede plaats zetten en niet kiezen voor hetgeen zij het best achten voor hun politieke loopbaan, maar kiezen voor hetgeen van groot belang is voor de bevolking van Bonaire. Dat zijn onder andere goed opgeleide leerkrachten en geen Apenbon geschoolde mensen.
Een medische behandeling op Bonaire, voor iedereen, ook voor de nierpatiënten, hetgeen al sedert decennia in de pen zit maar er door kinnesinne nooit uitkomt. En zo kan ik nog een aantal belangrijke doelen aanwijzen. We behoeven niet van de Nederlanders te gaan houden. Dat doe ik ook niet. Ik ben 40 jaar geleden niet weggegaan om ze nu weer rond mij te hebben. Maar ik heb nog geen één van de nieuwbakken Makambese Bonaireanen betrapt die zich niet inzette voor de belangen van Bonaire.
Hubert Linkels, Bonaire