Onlangs gaf ik het boek: ‘Curaçao, morgen is er weer een dag’ uit. Oprechte verontwaardiging, de strijd tegen het bewind en een doolhof van ambtelijke willekeur vormen de belangrijkste verhaalingrediënten. Ik bood het werk aan een aantal door mij gerespecteerde personen binnen onze gemeenschap aan. Ook aan mgr. Amado Römer met het verzoek het kritisch door te nemen en mij daarna zijn mening te geven. Ik moest hem bellen; ‘dan maken we een afspraak en gaan gezellig op de porch erover praten,’ zei hij. Tijdnood stond mij dat niet toe. Ik belde hem en verwees naar het boek: ,,Ik heb het uit. Heel goed boek. Heel goed boek. Het is zoals je het schrijft. Vroeger deden ze zó en zo doen ze vandaag de dag nog steeds. Ik heb reclame voor het boek gemaakt. Met goede vrienden erover gesproken. Maar je zou bellen om een keertje langs te komen.” ,,Tijdnood, monseigneur.” En ik verklaarde me nader: ,,Maar ik wil heel graag uw mening, want ik wil het werk aanbieden aan de gouverneur, aan de minister-president en aan de gezaghebber.” ,,Moet je doen. Moet je zeker doen.” Ik heb het gedaan. Op zondag 11 april deed hij de mis voor de zielerust van mijn onlangs overleden vrouw. Toen ik omringd door vrienden en bekenden de kapel verliet kwam hij met uitgestoken hand op mij af. ,,Porfin! Kunnen we even praten.” En weer begon hij over het boek. ,,Ik heb met ... gesproken. Je kent hem toch? Hij is een man van Banda’bou.” Vervolgens schakelde hij over op een ander onderwerp: de delegatie die naar Nederland was afgereisd. ,,Je zou me nog bellen voor een afspraak?” Ik vertelde hem dat ik dat helaas niet meer kon doen omdat ik op 16 april naar Nederland zou afreizen. De gelovigen waren ondertussen bijna allemaal weer op straat en monseigneur praatte, knikte, groette, deelde een hand uit en praatte door. ,,Sorry, monseigneur, ik moet gaan. Die mevrouw daar wacht op mij, ik moet iets uit mijn auto pakken voor haar. Sorry!:” We namen afscheid en terwijl ik richting openbare weg liep sprak hij met stemverheffing: ,,Ora bo ta bek, jama’mi”, om vervolgens met een grote witte zakdoek zijn voorhoofd af te vegen. ,,Ik zal het zeker doen”, en ik zwaaide. Het is er niet meer van gekomen. Op 16 april kon ik niet vertrekken vanwege een aswolk. Ik kan nog steeds niet vertrekken. Gelukkig maar. Kan ik tenminste persoonlijk bij de begrafenis van een super-Antilliaan aanwezig zijn. Monseigneur bedankt en: ,,…nos lo topa!”
Michel C.G. Sanders
