Antilliaans Dagblad

Met vonnissen voor douanebeambten en arrestaties van Kranshi-medewerkers is de reeds ellenlange lijst van overheidscriminelen weer langer geworden. Het is geen wonder dat de burger de overheid vaak ziet als een criminele organisatie. Rechters hebben zich weliswaar in alle bochten gewrongen om met klem te beweren dat misdadigers binnen de overheid nog niet betekent dat die overheid zelf misdadig is, maar daar heeft de burger weinig aan. De kans om een misdadiger voor je te krijgen als je iets van, of met de overheid moet, is groot en het vertrouwen in de oprechtheid van onkreukbare ambtenaren bestaat allang niet meer. Grondrechten van de burgen worden met voeten getreden. De dagelijkse praktijk toont aan dat ambtelijke willekeur en machtsmisbruik om politieke en zelfverrijking doeleinden eerder regel zijn dan uitzondering.
Uit angst voor represaille heeft de burger gezwegen, zich gevoegd en de extra lasten van afpersing al vele jaren gelaten, of in stilte vloekend gedragen. Maar de laatste vijf jaar is er een ommekeer en de burger lijkt mondiger dan ooit tevoren. Kranten staan vol met boze ingezonden stukken. Vaak wordt kritiek nog wel verhuld in dubbelzinnige haiku’s en strijdliederen, maar het commentaar wordt steeds duidelijker.
Het Openbaar Ministerie of de Ombudsman stellen van tijd tot tijd een onderzoek in, en gaat zelfs tot arrestaties over, maar de indruk bestaat dat ze alleen hengelen naar kleine vis. Een hooggeplaatste bestuurder in Den Haag lichtte dit desgevraagd eens toe met de opmerking dat ‘het maatschappelijk te ontwrichtend’ zou zijn om de grote misdadigers binnen de Antilliaanse overheden aan te pakken. In de overgangsregeling van Nederlandse Antillen naar BES en landen is een vage bewoording van ‘deugdelijk bestuur’ nu het sleutelwoord dat het misdadige elementen moet verbieden of ombuigen. Het is een bijna lachwekkende zwakke heelmeester die nu al stinkende wonden maakt.
Als de burger niet terecht kan bij de overheid, zonder groot gevaar te lopen bestolen en afgeperst te worden, zal hij zijn eigen clandestiene overheid scheppen. De eilanden worden daarmee alleen nog maar nog meer onbestuurbaar. Politieke bestuurders op de eilanden, bij het OM en in Den Haag zijn daar geheel van doordrongen, maar als ze niet stevig en direct ingrijpen, kunnen ze alleen maar gezien worden als medeplichtigen aan een overheid met veel misdadigers en daarmee wordt de overheid een misdadige instelling.
Jacob Gelt Dekker, Curaçao