Antilliaans Dagblad

De laatste weken kunnen we wel zeggen dat ons geduld en onze saamhorigheid aardig op de proef gesteld worden. Veel regen, veel ellende en vele gezinnen die hun hebben en houden verloren hebben. We zien dat met een inzameling geld alle verantwoordelijkheid kennelijk is afgekocht. Pijnlijk te zien, nu dat de natuur zich roert, dat de ware mens naar boven komt.
Vanmorgen reed ik wat rond in onze wijken op Banda’bou. We hebben een aardige plens regen gehad afgelopen weekeinde en vele dammen hebben het begeven. Maar wat zag ik meer? Langs de weg en zelfs op de weg waren buurtbewoners bezig om de modder van de weg te schrapen, geulen werden gegraven om het water weg te voeren en op plaatsen waar bomen, takken of ander vuil op de weg lagen inclusief de rooien, werd gekapt en opengetrokken. De burger zelf neemt het initiatief om mee te helpen aan het weer op gang brengen van zijn wijk/buurt. Veel gelachen en vele verhalen maar het werk werd gedaan. Zo kunnen wij weer de volgende plensbui ontvangen.
Wat zien we in de stad? Alsmaar klagende mensen en wijzend dat ‘die ander’ niets doet. Dat is niet goed. En het is hun verantwoordelijkheid. Er wordt nauwelijks ingegrepen want de overheid heeft niet meer personeel en materieel. Maar, het is ‘die ander’ zijn schuld. Maar wie is die ander? Die buurman die al zijn tuinvuil gooit in diezelfde rooi als dat een ander persoon zijn huisvuil dumpt? Dat bedrijf dat te lui is zijn stukje terrein te onderhouden of misschien is die ander wel die persoon die een appartement gebouwd heeft ook net in of langs die rooi. Die ander, die alsmaar jarenlang de stad vervuilt, maar ook die ander die zijn bekers, flesjes en papier uit de auto gooit.
Wat erger is, is dat al onze stadse experts niet meer weten wat een chapi, piki, machete of schep is. Ze weten niet meer in te grijpen als het mis gaat en staan alleen maar te schreeuwen ‘dit gaat mis’. Waar is ons volk wat ingrijpt, actie onderneemt en niet vies is van wat water, modder en vuil? Waar is ons werkvolk dat de handen uit hun mouwen wil steken?
Mensen het is niet ‘die ander, de politiek of politici’. Het is u die veel zelf kunt doen. Wij op Banda’bou krijgen nauwelijks hulp, maar we werken er samen aan dat wij welk noodweer dan ook aan kunnen. Zeker hebben we slachtoffers en gedupeerden, maar wij schepen ze niet af met een zakje zaad en 2 ploeguren. Wij helpen elkaar zoals mensen elkaar zouden moeten helpen. Helpen kan ook zijn uw eigen stad niet te vervuilen want nu zwemt u letterlijk in uw eigen vuil.
John Baselmans, Curaçao