Antilliaans Dagblad

Minister Jamaloodin heeft in zijn verdediging in de Staten inzake zijn politieke verantwoordelijkheid voor het (niet) functioneren van de Centrale Bank, inhoudelijk nauwelijks iets gezegd, maar zich feitelijk beperkt tot het schermen met een document uit november 2008 waarin afspraken zijn gemaakt over de gedeelde Centrale Bank van Curaçao en Sint Maarten (CBCS). Daarin staat dat beide landen evenveel te zeggen hebben over de benoeming van de president-commissaris. Hij heeft gelijk dat dit op zichzelf niet het aandeel van Curaçao (65 procent) vertegenwoordigt en dat er bij een gezamenlijke voordracht van de president-commissaris eventueel ‘onderhandeld’ moet worden. Maar om de indruk te wekken dat dit de reden is waarom hij als minister van Financiën acht maanden na zijn aantreden verzuimd heeft een RvC aan te stellen - waardoor het instituut in wezen vleugellam is geraakt - is erg ongeloofwaardig. Hij suggereert dat niet hij, maar al die tijd de Sint Maartenaren hebben dwarsgelegen om het toezichtsorgaan aan te stellen. Wat er tot nu toe van bekend is, lijkt dit allerminst het geval. Of het veronachtzaming is of bewuste tegenwerking, feit is dat de minister in deze ernstig is tekort geschoten.
In de kwestie rond de Centrale Bank spreekt het kabinet zich in toenemende mate tegen. In het Statendebat zeggen zowel Jamaloodin als premier Schotte zonder blikken of blozen dat het besluit van de Rijksministerraad (op verzoek van Schotte) enkel de ‘ratificatie’ was van het besluit van de Curaçaose ministerraad. Maar terwijl ze dat zeggen in het eigen parlement, is er op dat moment al een brief uit naar de Nederlandse minister Donner om op amper een week eerder gemaakte afspraken terug te komen. Niet alleen zijn de Statenleden daarmee verkeerd of niet volledig geïnformeerd, maar ook maakt Schotte zichzelf en het Land Curaçao een onbetrouwbare partner.
Een meerderheid van het Curaçaose parlement wil een eigen Centrale Bank, zo is in een vermoedelijk niet legaal tot stand gekomen motie vastgelegd. Misschien terecht, maar waarschijnlijk niet geheel om de juiste motieven. Want soms is het inbouwen van controle en dus het delen van autonomie een goede zaak. In het geval van de eerdere, mislukte poging van Jamaloodin om een omstreden persoon van een nog meer omstreden concern uit de casinowereld als president-commissaris van de CBCS aan te stellen, was het Sint Maarten dat hier een stokje voor stak. De Rijksministerraad doet er verstandig aan goed op te letten. De tijd van mooie praatjes maar weinig inhoud moet voorbij zijn.