Antilliaans Dagblad

De namen van de drie oliemaatschappijen die MFK-premier Gerrit Schotte maandag ‘onthulde’ zijn nieuw voor het grootste deel van de bevolking. Voor media en daarmee voor de burgers. Maar ze waren of moesten wel bekend worden geacht bij de Staten. De namen zijn namelijk ten tijde van het kabinet De Jongh-Elhage ter vertrouwelijke kennisname beschikbaar gesteld aan het toenmalige Antilliaanse parlement. Het feit dus dat de huidige minister-president deze nu bekend heeft gemaakt, heeft dan ook niet de bedoelde schok teweeg gebracht. Vooral ook omdat vóóraf steeds gesteld werd dat het contracten betrof, door de vorige regering(en) aangegaan, ten behoeve van olieboringen. Dat de namen van deze buitenlandse contractspartijen niet (eerder) aan de grote klok werden gehangen, is niet vreemd, aangezien het gebruikelijk is in deze voorfase non disclosure ofwel geheimhouding af te spreken. Maar van het voor een habbekrats weggeven aan bevriende groepen van de Curaçaose natuurlijke (olie)rijkdommen, zoals de zittende coalitie wil doen geloven, is niet aan de orde.
Het is niet uitgesloten dat met deze actie van Schotte om alles maar op straat te gooien (reputatie)schade betekent voor Curaçao, als land dat het kennelijk niet zo nauw neemt met afspraken over discrete omgang met namen en andere vertrouwelijke informatie. Maar voor de lokale politieke verhoudingen is het vermoedelijk wel een goede zaak dat de angel er nu eindelijk uit is. De MFK/PS/MAN-regering had er voor de verkiezingen een halszaak van gemaakt. Nu kan eenieder voor zichzelf bepalen hoe ‘ernstig’ het allemaal wel is geweest, of dat het gedoe rond de screening van de ministersploeg van veel groter nationaal belang is. In deze laatste, uiterst heikele kwestie slaat de regering steeds wilder om zich heen met een beschuldigende vinger richting (het hoofd van) de Veiligheidsdienst Curaçao en intussen ook met een verwijtende toon richting gouverneur; die zich echter beiden niet publiekelijk kunnen verdedigen. Als de bevindingen - die nu nog als geruchten de ronde doen maar door een ondoordachte persverklaring door de regering onbedoeld lijken te worden bevestigd - kloppen, dan heeft Curaçao te maken met enkele op z’n zachtst gezegd omstreden regeerders. Het opspelen van de olieboorcontracten heeft er daarom veel van weg om van deze heikele kwestie de aandacht af te leiden: smokescreening misschien?