Antilliaans Dagblad

Curaçao moet mee met de vaart der volkeren, wil het overleven in deze competitieve wereld. Een keus is er niet. Niet meedoen betekent dat een land zich isoleert van de rest van de wereld, maar ook van zijn eigen bevolking, waarvan vooral jongeren zich van hun geboorte-eiland vervreemden en als wereldburger net zo makkelijk elders werken en wonen. If you can’t beat them, join them. Natuurlijk is het slikken als de dwergen van deze wereld worden gedwongen te handelen naar de maatstaven van de grote jongens - de ontwikkelde landen en de landen in ontwikkeling. Maar in de sectoren waar Curaçao het van moet hebben, moet het spelletje worden meegespeeld: toerisme; internationale financiële dienstverlening; logistiek; en zelfs olieraffinage en -opslag. De Hyatts bepalen de kwaliteit: van de gasten én waar het personeel werkzaam bij het resort aan dient te voldoen. De OECD, EU en VS stellen vast hoe de nationale fiscale stelsels eruit dienen te zien en de mate van transparantie. Havenbedrijf CPA en sleepbotenmaatschappij KTK slaan hun vleugels uit naar Aruba, Panama en de oceanen. En de afnemers van brandstof in de grote landen bepalen of het geraffineerde product aan de normen voldoet.
Curaçao heeft anno 2010, aan de vooravond van het verkrijgen van de landsstatus, alle ingrediënten in huis om een succesvolle doorstart te maken. Ten eerste kan het door de schuldsanering met een schone lei beginnen - iets wat zelfs de rijkste landen ontbeert en zelfs opbreekt - en worden met de SEI-projecten voor vele miljoenen sociaaleconomische gaten opgevuld. Op de tweede plaats heeft Curaçao door zijn ligging, historie en staatkundige verhoudingen unieke banden met de Europese Unie, de VS en de Zuid-Amerikaanse en Caribische regio. Het eiland kan bogen over niet één, maar tenminste vier belangrijke economische pijlers en heeft mede daardoor een relatief hoog opgeleide bevolking. Maar er is nog veel werk aan de winkel.
Met Hyatt opende het tot nu toe meest prestigieuze hotelresort de deuren, waarmee Curaçao in toeristisch opzicht is doorgebroken en op de wereldkaart is gezet; maar uit het aantal vacatures dat door buitenlanders moet worden ingevuld, blijkt dat de beroepsbevolking er nog niet klaar voor is. De logistieke sector lijkt goed op weg. Maar bij Isla en ook in de financiële sector kan niet alles bij het oude blijven. ‘Mitar mitar’ (half half) moet plaatsmaken voor ‘werelddenken’. Of zoals de pas afgetreden Cifa-voorzitter het deze week zei: ‘Global has become local’.