Antilliaans Dagblad

Richting 10-10-10 is een historische en bovenal onomkeerbare stap gezet. Vaak wordt maar al te snel een bepaalde gebeurtenis bestempeld als ‘historisch’, maar het groene licht gisteren van de Tweede Kamer voor de consensusrijkswetten ten aanzien van de nieuwe statussen van de Antilliaanse eilanden behoort wel degelijk tot zulke belangrijke momenten in de geschiedenis. In elk geval voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba, die integraal deel worden van Nederland; en voor Sint Maarten en Curaçao, die land worden. Nog dit jaar.
Hoewel Curaçao al decennialang het centrum vormde van de Nederlandse Antillen - vooral nadat Aruba al in 1986 het staatsverband verliet, waarmee het evenwicht uit de Antillen was verdwenen - zal het voor het grootste eiland nog wennen zijn om straks helemaal op zichzelf te staan. Eén regering. Eén parlement. En dus zelf alles beslissen. Maar óók zelf alle verantwoordelijkheid dragen op het moment dat het tegenzit of zelfs misgaat. Er zijn dan geen zondebokken meer; de schuld kan niet meer worden gelegd bij de andere eilanden of bij de andere bestuurslaag. Dat is één van de grote winstpunten van de hervorming, terwijl de onderlinge en vrijwillige samenwerking tussen de eilanden waarschijnlijk alleen maar verder toe zal nemen - getuige de toenadering en de huidige veel gezondere relatie tussen Curaçao en Aruba.
Dat het nog is gelukt met de consensusrijkswetten, hoewel het Nederlandse kabinet demissionair is - wat door de meesten vóóraf als ‘absoluut onmogelijk’ werd beschouwd - maakt het allemaal nog veel meer bijzonder. De hele staatkundige hervorming is een bijzonder proces geweest, vanaf het moment dat de Start Ronde Tafel Conferentie in 2005 begon. Het is een weg geweest met veel hobbels en obstakels. Maar nu is er dan consensus. In het Koninkrijk tussen de landen van het Koninkrijk. Tussen Nederland, de vijf eilanden en Aruba. Maar helaas nog altijd geen consensus tussen de politieke partijen op Curaçao. Zo heeft Statenlid Eunice Eisden van oppositiepartij MAN de afgelopen dagen in Den Haag bij veelvuldige herhaling duidelijk gemaakt tegen te zijn, namens de 48 procent die ‘no’ stemde bij het referendum bijna een jaar geleden. Het is, zoals minister Hirsch Ballin haar voorhield, echter niet zo dat als maar vaak genoeg de 48 procent wordt genoemd dat deze er vanzelf meer worden. De meerderheid op Curaçao, de meerderheid in de Antillen en de meerderheid in het Koninkrijk is vóór. Velen zullen daarom benieuwd zijn, zeker in de aanloop van de verkiezingen - die nu waarschijnlijk snel zullen volgen - hoe de oppositie zich van nu af aan zal positioneren; of zij nu óók consensus zal nastreven.